Image For the record, ik ben net de kaap van 50 voorbij. Ik studeerde in 1989 af als socioloog. Jawel, niet als econoom. De studentenjaren gingen op aan de verkenning van de sociale statistiek en de studie van werk en bedrijf, aan de sport – ik ga ook vandaag nog helemaal op in een spelletje basketbal –, aan de muziek – van Mussorgsky tot Sonic Youth, van Bartók tot Can en Kraftwerk – aan de liefde en aan zoveel meer.  Als aspirant van het NFWO maakte ik een proefschrift over de techniek van de beheersovereenkomsten in de publieke sector. Daar zat ik al op het snijvlak van de bestuurskunde, de organisatietheorie en het administratief recht.  Nadien bleef mijn onderzoek zich situeren op het raakpunt tussen de interne en de externe arbeidsmarkt. Het internationale werk landt voornamelijk in tijdschriften op het gebied van de organisatiewetenschappen, de personeelseconomie en –psychologie, met een mix van meer fundamenteel werk en valorisatiegerichte publicaties. Dat onderzoek vertaalde ik intussen voor 20 generaties studenten die ik wegwijs maakte in de wetenschappelijke fundamenten van het organisatieontwerp en het human resources management. Vroeger, toen die traditie nog bestond, leverde het me een verzameling gouden krijtjes op: voor ‘papa’ prof, meest punctuele prof, meest sportieve prof. Ook voor knapste prof, maar dat is lang geleden.

Over de facultaire schotten heen

Na mijn doctoraat maakte ik een sprong in het onbekende naar wat vandaag de Faculteit Economie en Bedrijfswetenschappen (FEB) heet. De bestuurders van toen trokken mij, nochtans socioloog, al snel mee in het bestuur. Loopbanen lopen vaak anders dan je ze op voorhand in gedachte had, alle future selves ten spijt. Dat is wellicht ook eigen aan de sterke interdisciplinaire interacties die zowel deze faculteit als mezelf kenmerken.

De stap naar bestuur

In oktober 2004 ben ik gewoon hoogleraar en vicedecaan onderwijs geworden. In 2008 ben ik verkozen tot decaan. De voorbije jaren waren een periode van schaalvergroting, omwenteling en bestuurlijke transformatie. 

We hebben in deze periode mooie zaken gerealiseerd, met inbreng van velen: de internationalisering van de faculteit, de verrijking van de opleidingsportfolio met internationaal georiënteerde opleidingen, de succesvolle integratie van de Antwerpse en de Brusselse campus, de uitbouw van zeven professionele ondersteunende diensten, de gerenommeerde EQUIS-accreditatie die de FEB in het kransje van internationaal gerichte business schools brengt. We zijn negen jaar later ook 14 geslaagde onderwijsvisitaties verder, allemaal afgerond aan de kop van het Vlaamse peloton. We hebben eveneens hard getimmerd aan een rijk extra-curriculair aanbod. Vandaag is student zijn zoveel meer dan studeren alleen.

KU Leuven+

In mijn jaren als onderzoeker en decaan liggen ook veel klemtonen die ik graag verder vorm zie krijgen binnen de universiteit. Belangrijk is vooral de samenwerking met verschillende stakeholders die elk op hun eigen domein expertise binnenbrachten, zowel in mijn taken als decaan, als in de maatschappelijke component van mijn onderzoek. Dan gaat het niet alleen om de medewerkers van de faculteit, maar zeker ook de studenten (alle negen praesidia, maar ook de voorzitters en bestuurders van Academics for Companies en Academics for Development). Daarnaast dagen onze sterke internationale partners ons voortdurende uit tot reflectie.  En verder zijn er de organisaties uit het werkveld en de politieke overheden waarmee we samen ons onderzoek omzetten in tastbaar beleid en interventie (bijvoorbeeld via het Steunpunt Werk of het Vlaams Partnerschap Duaal Leren.

Mijn leven

Ja, ik heb een leven naast het werk. Dat leven breng ik door aan de zijde van mijn partner Sophie. Zij is haar loopbaan aan de Lessius Hogeschool begonnen en maakte met de integratie de overstap naar de KU Leuven. Ze werkt op de Antwerpse campus en is vandaag programmadirecteur van de opleiding handelswetenschappen die we in Antwerpen en Brussel aanbieden.  

Samen zijn we een geïntegreerd koppel. Maar voor de kinderen Shoera, Yulia, Ilya, Simon en Wout maakt dat gelukkig weinig uit. De oudste, Shoera, studeert wiskundige ingenieurstechnieken. Twee jaar terug was ze fakbarverantwoordelijke van VTK. Ze betrekt me nog in die wereld, op de jaarlijkse Ouwe Zakken Avond van de kring. De jongste, Wout, is amper drie. Een vat vol energie, nog lang niet bezig met zijn future self.   

Wellicht was deze tekst de lastigste om schrijven. Eerder dan mezelf op het voorplan te schuiven leg ik liever mijn passie in het samen realiseren van gedeelde ambities voor de universiteit. Daar wil ik de volgende jaren samen met u werk van maken.